December 2024, ik zit aan de keukentafel met de Volkskrant voor mijn neus. Ik lees een artikel van regioverslaggever Jurre van den Berg. Ik lees over: “Rouw hoeven we niet weg te stoppen”, “tegenwoordig gaat het leven zo snel door, maar de behoefte aan rituelen blijft” en ik beslis dan. Dit, deze ruimte voor rouw, wil ik mede mogelijk maken.
Als kunstenaar en evenementenmaker is mijn intrinsieke motivatie vaak verbonden geweest aan gezien worden, er mogen zijn. Mijn zelfbeeld dat een beetje meelift op de complimenten over het werk dat ik maak of doe. Naast heerlijk, is dat erg vermoeiend en het idee van het mogelijk maken van deze kas, de drempel voor rouw verlagen, voelde als geven zonder te nemen.
Ruimte om te rouwen heb ik persoonlijk gemist. In mijn leven was geen kerk, de luisterende oren kwamen niet (op het juiste moment), de vraag naar mijn verliezen raakte al snel ondergeschikt aan de verhalen van andermans leven.
Rouw liet zich niet zien als de ander er om vroeg, rouw had haar eigen agenda en kwam vaak op momenten dat ze er moeilijk kon zijn. Kerst, licht, warmte, alles gevuld met compleetheid en naast mij altijd een lege plek, onzichtbaar… Want wat er niet is, kan je moeilijk zichtbaar met je meenemen.
Dus ik besloot dat ik het project wat ik jaren had gedaan over te dragen en te gaan onderzoeken hoe Rouwen en Vieren naar Tilburg kon komen. Ik hoop dat jij, lezer, herkent hoe de warmte van december, in tijden van verlies zo ijzig koud kan voelen. Ik hoop dat je deze website pas vind nadat je bij ons binnen bent gewandeld.
Ik hoop dat ruimte voor rouw, voor jou, op het juiste moment, op de juiste plaats, in je leven kwam. En dat het luisterend oor, het louterend ritueel je goed heeft gedaan. Jij bent hier binnen gestapt, jij hebt je opengesteld, jij hebt rouw toegelaten… Rouwen is houden van.
De rouwvogel
Krassend kraait de kraai
Terwijl de mussen gewoon doen
wat ze altijd al deden
Ergens vertrekt een stoet ganzen naar warmere tijden
Eenden maken hun rondje
In de plas waar enkel
Het spiegelbeeld op het water
Doet denken aan tijden van vliegen
aan luchtigheid
De reiger aan de grond genageld
De buizerd rustend op een paal
In het centrum van de stad
Wachtend op bijvangst van een
avond in de kroeg.
Er is iets veranderd
En toch gaat alles gewoon door
(tim hobbelman 2026)
